આ તો થઈ જય વસાવડા સર ના લેખ ની આછીપાતળી રુપરેખા.હવે મારી વાત પર આવુ તો મિત્રો આજે દિલ માં એક અજીબ પ્રકારનુ દર્દ થઈ રહ્યુ છે.કોઇની પણ સાથેના સંબંધનો જ્યારે અંત આવે છે ત્યારે દુ:ખ થવુ સ્વાભાવિક છે.પરંતુ જો એ વ્યક્તિ કોઇ અંગત હોય તો થોડા દિવસો સુધી વનવાસ માટે ચાલ્યા જવાની ઇચ્છા થઈ આવે છે.કહે છે થોડો સમય દુ:ખ-દર્દ રહેતુ હોય છે અને પછી નવા જીવનમાં ઢળી જવાય છે.અને બધા દુ:ખ-દર્દ ગાયબ થઈ જાય છે.બધુ ખોટુ છે.હુ છેલ્લા ૪ માસથી પ્રયત્ન કરતો આવ્યો છુ હજી સુધી નથી ઢળ્યો.જ્યારે વ્યક્તિ ખાસ હોય છે એનો અર્થ એ છે કે એને હ્રદય માં ખાસ સ્થાન ફાળવેલુ છે અથવા કહો કે હ્રદયના એક ભાગ તરીકે એને જીવન મા સ્થાન આપ્યુ છે.હવે તમે જ કહો મિત્રો કે જો હ્રદય નો એક ભાગ જ શરીર થી જુદો થઈ જાય તો પીડા ક્ષણભર ની ક્યાંથી હોય?એ પીડા,એ દર્દ તો આજીવન જ હોય છે.બસ દર્દ સાથે જીવવાની આદત પડી જતી હોય છે.પરંતુ દર્દતો એટલુ જ હોય છે અથવા તો વધારે.મનમા એક આશા રહેલી હોય છે કે એ વ્યક્તિ જરુર પાછી આવશે અને પછી જ્યારે એ વ્યક્તિ પાછી નથી આવતી ત્યારે દર્દ ઓર વધી જાય છે.કારણ કે અહિ વિશ્વાસ નુ મ્રુત્યુ થયુ હોય છે.

 

                 આ તો આજે જરા હ્રદયનુ દર્દ ખૂબ વધી ગયુ હતુ.કેટલાય સમય થી છુપાવી રાખેલી લાગણીઓ એક સાથે હ્રદયમાં સોયની જેમ ભોંકાતી હતી તો કંઈક લખી નાખ્યું.પરંતુ હુ કોઇને અપ્રોત્સાહિત કરી નિર્બળ નહી પાડુ મિત્રો,હુ તો બસ એટલી જ આશા સાથે  વિનવિશ કે ક્યારેય કોઇનો પણ કોઇની સાથેના સંબંધનો અંત ના આવે અને સૌ સુખેથી જીવન વિતાવે.અને દરેક સંબંધ નો અંત નિશ્ચિત છે એ વાત ખોટી પડે.